رسول خدا صلّى‌الله‌عليه‌و‌آلهفرمودند:
«لَا يُؤْمِنُ عَبْدٌ حَتَّى أَكُونَ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ نَفْسِهِ، وَ تَكُونَ عِتْرَتِي إِلَيْهِ أَعَزَّ مِنْ عِتْرَتِهِ، وَ يَكُونَ أَهْلِي أَحَبَ‏ إِلَيْهِ‏ مِنْ‏ أَهْلِهِ،‏ وَ تَكُونَ ذَاتِي أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ ذَاتِهِ‏».
«هيچ بنده‏اى ايمان نمى‏آورد مگر آن كه من نزد او از خودش محبوب‏تر، و فرزندان من پيش او عزيزتر از فرزندان خودش، و اهل و خويشانم از اهل‏ و خويشانش پيش او گرامى‏تر، و ذات من از ذات خودش در نزد او دوست داشتنى‏تر باشد».
(علل‌الشرائع ج‏1 ص140 ح3)